เขียนเรื่องราวของวันที่หนึ่งกับวันที่สองไปนานพอสมควร
ช่วงนั้นพึ่งกลับมาใหม่ๆ เรื่องราวก็เลยยังชัดเจนและเรียบเรียงออกมาได้ง่าย

พอจะมาเขียนของวันที่สาม เรื่องราวกลับเลือนๆไปหมด
สัญญาก็ไม่เที่ยงอย่างนี้แหล่ะครับ

เอาเป็นว่า บันทึกเท่าที่จำได้เลือนๆนี่แหล่ะนะครับ ^^

นัดกับพี่แนนว่าจะกลับกันสักประมาณแปดโมง ก็เลยตื่นมาตอนหกโมง
ตื่นมาก็เดินจงกรมแปบนึง แล้วก็มากวาดห้อง จัดเก็บห้องให้เรียบร้อย
แล้วก็รีบไปอาบน้ำ อาบน้ำเสร็จก็ประมาณเจ็ดโมงนิดๆ  เลยเก็บกระเป๋าไปไว้ที่รถเลย

พอเก็บกระเป๋าแล้ว ก็เดินจงกรมรอบๆที่จอดรถสักพักนึง  เกือบๆแปดโมงก็เดินขึ้นไป
ก็เจอพี่แนนพอดี สงสัยมาเดินจงกรมเหมือนกัน  บังเอิญเห็นพี่ๆเขาเตรียมกับข้าวถวายพระอยู่

ก็เลยเปลี่ยนแพลนว่ารอถวายอาหารกับครูบาก่อนดีกว่า แล้วค่อยกลับกัน
พอตอนแปดโมง ก็เข้าไปถวายอาหารกับครูบา รู้สึกปลื้มดีครับ ได้เห็นภาพของพระสงฆ์
ที่ตั้งใจปฏิบัติ เพื่อมรรคผลนิพพาน  ใจมันก็พลอยหึกเหิมไปด้วยครับ

หลังจากนั้นก็ออกมาทานข้าว แล้วก็นั่งเล่นกับแมวสักพักนึง ก็ได้เวลากลับบ้าน
ก็ลาพี่ๆที่มาปฏิบัติธรรมช่วงเดียวกัน ต่างคนต่างอนุโมทนากัน ด้วยใจจริง

ก่อนกลับ ก็ได้เข้าไปไหว้พระในศาลา และรูปปั้นหลวงปู่ดูลย์ อธิษฐานจิต
ขอให้มีโอกาสได้กลับมาอยู่ภาวนาที่นี่อีก และขอให้มีดวงตาเห็นธรรมโดยเร็วพลันในปัจจุบันชาติ
และให้ได้มีโอกาสเผยแผ่ศาสนา เดินตามรอยพ่อแม่ครูอาจารย์ด้วยเทอญ _/\_

ตอนจะขับรถออกไป เพื่อเดินทางกลับบ้าน ก็เห็นใจที่มันอาลัยอาวร ผูกพันกับสถานที่แห่งนี้มากๆ
แม้จะเป็นช่วงเวลาไม่กี่วัน  ใจมันเรียกร้องอยากอยู่ต่อ  ซึ่งก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากตามรู้มันไป ^^

เดินทางถึงกรุงเทพฯประมาณเที่ยงๆ กลับมาก็ได้มีโอกาสส่งการบ้านกับพี่ตุลย์อีกรอบนึง
แต่เนื้อหาคงไม่นำมาลงไว้ที่นี้นะครับ เพราะเป็นเรื่องค่อนข้างเฉพาะตัว  เอาเป็นว่าถ้าใครสนใจก็หลังไมค์แล้วกันเนอะ

กราบ ขอบพระคุณหลวงพ่อปราโมทย์ที่เมตตาสอนสั่ง บอกทางสว่าง ชี้หนทาง ให้ได้เจอแสงแห่งธรรม ผมจะตั้งใจภาวนา ไม่มีเลิกครับ ไม่ว่าชาติใดๆก็ตาม

กราบขอบคุณครูบาเอ๋ และครูบาอ๊าที่มอบโอกาสให้ได้มาอยู่ภาวนาที่สวนสันติธรรมครับ

ขอบคุณพี่ชมพู สำหรับคำแนะนำดีๆ ช่วงที่อยู่ภาวนาครับ

ขอบคุณพี่ต้อม พี่แนน จูน และญาติธรรมทุกคน ที่สนับสนุนให้กำลังใจ คนกิเลสหนาคนนี้มาตลอดนะครับ ^^

บุญ กุศลใดๆที่ผมพึงได้รับ ขอให้ทุกคนได้รับโดยถ้วนหน้ากัน และได้ถึงซึ่งวิมุตติ เข้าถึงความดับแห่งทุกข์แบบไม่กลับกำเริบขึ้นมาอีกโดยเร็วพลันทุกคนเทอญ

ธรรมรักษานะครับ....